Έχοντας αφήσει πίσω μας το πρώτο 5ήμερο του φεστιβάλ μπορούμε πλέον να μιλάμε με όλο και περισσότερη σιγουριά για μια από τις καλύτερες διοργανώσεις των τελευταίων ετών. Διότι τόσο η τέταρτη όσο και η πέμπτη μέρα του φεστιβάλ κινήθηκαν σε -αντίστοιχα των προηγούμενων ημερών- υψηλά επίπεδα από πλευράς ποιότητας, ενώ ούτε η πολλή ζέστη στάθηκε ικανή να χαλάσει έστω και στο ελάχιστο την όμορφη ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί. Οι ταινίες που προβάλλονται στα πλαίσια των ποικίλων τμημάτων του φεστιβάλ εξακολουθούν να είναι (σχεδόν) όλες άνω του μετρίου και αν θέλαμε να ξεχωρίσουμε κάποιες από αυτές που είδαμε μες στο Σαββατοκύριακο αυτές δεν είναι άλλες από το «No Country for Old Men» των αδελφών Κοέν, το νέο ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ «Sicκo», το «Breath» του Κορεάτη Κιμ Κι-Ντουκ καθώς και το θρίλερ- έκπληξη του νεαρού Χουάν Αντόνιο Μπαγιονά «The Orphanage», σε παραγωγή του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο. 
Τεράστιο ενδιαφέρον όμως συγκέντρωσε και η ξεχωριστή ενότητα «Chacun son Cinema» (σε ελεύθερη μετάφραση: Καθένας με το Σινεμά του) η οποία συμπεριλήφθηκε στο φετινό πρόγραμμα με αφορμή τη συμπλήρωση των 60 χρόνων διαδρομής του φεστιβάλ των Κανών. 33 σπουδαίοι, βραβευμένοι στις Κάνες σκηνοθέτες παρουσίασαν τρίλεπτες ταινίες γύρω από τις σκέψεις τους για την εποχή που κέρδισαν το Χρυσό Φοίνικα προκαλώντας ρίγη συγκινήσεων στο κοινό, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε μια ενδιαφέρουσα (μολονότι και λίγο …επεισοδιακή) συνέντευξη Τύπου. Όσο για τις «υψηλές» παρουσίες στην Κρουαζέτ, μπορεί ο νεοεκλεχθείς Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί να μην παρέστη τελικά όπως είχε προαναγγείλει, ωστόσο αυτό διόλου επισκίασε τη λάμψη της διοργάνωσης που μέρα με τη μέρα αποκτά όλο και μεγαλύτερη αίγλη. Ανάμεσα στις εικόνες του περασμένου διημέρου που θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μας συγκαταλέγεται αναμφίβολα η live εμφάνιση των U2 στο κόκκινο χαλί, ενώ πολλά από τα φλας συγκέντρωσε ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο όταν έφτασε στο χώρο του φεστιβάλ για την προώθηση του –οικολογικών ανησυχιών- ντοκιμαντέρ «The 11th Hour»… Των απεσταλμένων μας Νίκου Κουλαυτάκη και Κώστα Χουβαρδά
Επιμέλεια: Παντελής Μαυρομμάτης
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ
Συντρίβοντας (και πάλι) το Αμερικάνικο Όνειρο
Σίγουρα είναι πολύ νωρίς ακόμα για να μιλάμε για βραβεία, ωστόσο δύσκολα συναντάς άνθρωπο στις Κάνες που να είδε τη νέα ταινία των αδελφών Κοέν και να μην του πέρασε από το μυαλό πως πρόκειται για ένα από τα φαβορί στη διεκδίκηση του Χρυσού Φοίνικα. Το «No Country for Old Men» είναι ένα από τα καλύτερα φιλμ που έχουμε δει μέχρι στιγμής στο φεστιβάλ και το οποίο απέσπασε μόνο θετικές (αν όχι …διθυραμβικές) κριτικές από το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου. Η υπόθεση αρχικά μας μεταφέρει στα σύνορα της Αμερικής με το Μεξικό, όπου στις όχθες του ποταμού Ρίο Γκράντε ένας κυνηγός ονόματι Μος (Τζος Μπρολίν) ανακαλύπτει τυχαία έξι πτώματα γύρω από ένα φορτηγό και εντός αυτού μεγάλη ποσότητα ηρωίνης και μια βαλίτσα γεμάτη δολάρια. Θεωρώντας το ως ένα σημάδι της θεάς Τύχης θα αποφασίσει να πάρει τα χρήματα χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς, ωστόσο αυτή του η κίνηση θα τον φέρει στο επίκεντρο ενός επικίνδυνου κύκλου βίας από τον οποίο δύσκολα θα ξεφύγει. Με ένα αδίστακτο εκτελεστή (Χαβιέ Μπαρδέμ) να τον ακολουθεί κατά πόδας, ακόμα και η βοήθεια ενός σερίφη με κατανόηση (Τόμι Λι Τζόουνς) παραμένει άγνωστο αν θα του είναι αρκετή…
Με απολαυστικό (τόσο όσο και στις παλιές τους ταινίες) μαύρο χιούμορ και σαρκαστικό πνεύμα οι Τζόελ και Ίθαν Κοέν παραδίδουν επί της οθόνης το βρώμικο πρόσωπο μιας Αμερικής, το οποίο δε μπορεί να «κρυφτεί» ούτε πίσω από το προσωπείο που ορίζει ο ωραιοποιημένος μύθος του American dream. Με μια αλληγορική ταινία για το καλό το κακό και το …πιο κακό της ανθρώπινης φύσης οι Κοέν δείχνουν πως όχι μόνο «ωριμάζουν» χρόνο με το χρόνο αλλά και πως έχουν ακόμα να προσφέρουν πολλά στο παγκόσμιο σινεμά. Άξια αναφοράς η εξαιρετική ερμηνεία του Χαβιέ Μπαρδέμ στο ρόλο του εκτελεστή, σε ένα φιλμ που κατά την προσωπική μας άποψη έχει ήδη θέση σοβαρή υποψηφιότητα (μαζί με το ρουμάνικο «4 months, 3 weeks & 2 days») για το μεγάλο βραβείο. Η …ανάκαμψη του Μάικλ Μουρ
Μετά το «Brando», ένα ντοκιμαντέρ- ποταμό για τη ζωή του Μάρλον Μπράντο το οποίο κρίνεται ως ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ- πορτραίτα που έχουμε δει (τόσο λόγω του σπάνιου υλικού και των άγνωστων μέχρι τώρα πληροφοριών που έφερνε στο φως, όσο και της εξαιρετικής προσέγγισης επί του θέματος), ακόμη μια ταινία τεκμηρίωσης που προβλήθηκε φέτος στις Κάνες μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις.
Κι όταν μάλιστα αυτή είναι το «Sicko», η νέα δουλειά του Μάικλ Μουρ, η …απόλαυση είναι διπλή. Διότι ο Αμερικανός ντοκιμενταρίστας μας είχε αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση με το λαϊκίστικο (μολονότι βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα το 2004) Fahrenheit 9-11, το οποίο είχε αποσπάσει αμφιλεγόμενα σχόλια και θεωρήθηκε ως και «πισωγύρισμα» για την καριέρα του κινηματογραφιστή. Αυτή τη φορά ο Μουρ φαίνεται πως αποφάσισε να κάνει μια περισσότερο διεξοδική (και όχι …μονόπλευρη) έρευνα και μας παραθέτει με εξαιρετικό τρόπο σοκαριστικά στοιχεία για το ελλιπές σύστημα Υγείας στη χώρα του. Έχοντας ως βάση πως η ιατρική περίθαλψη είναι δικαίωμα όλων καταδεικνύει την κερδοσκοπική πολιτική των ΗΠΑ στον τομέα της Υγείας, αφήνοντας να εννοηθεί πως όχι μόνο επί της ουσίας εκμεταλλεύεται τον κάθε πολίτη αλλά –ακόμη χειρότερα- αδιαφορεί. 
Δε μένει όμως στις βολές κατά της κυβέρνησης αλλά προχωρά και στο ζήτημα της ατομικής ευθύνης, ενώ κάνοντας σύγκριση και με την κατάσταση σε άλλες χώρες όπως Γαλλία και Κούβα ενισχύει τα επιχειρήματα του με ατράνταχτα παραδείγματα. Έχοντας δει από πριν το επίσημο πρόγραμμα των φιλμ εκτός συναγωνισμού το «Sicko» φάνταζε ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα (για διάφορους λόγους) και το ευχάριστο ήταν πως όντως ικανοποίησε τις προσδοκίες μας. Μετά το θερμό χειροκρότημα άπαντες συμφωνούσαν πως πρόκειται για μια ταινία σαφώς ανώτερη από το «Fahrenheit 9-11» ενώ δε θα ήταν υπερβολή να πούμε πως πλησιάζει σε ποιότητα μια από τις καλύτερες ταινίες του Μάικλ Μουρ, «Bowling for Columbine».Χωρίς «Ανάσα»
Ο Νοτιοκορεάτης Κιμ Κι-Ντουκ αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα πιο αγαπημένα προερχόμενα εξ’ Ανατολής ονόματα στον κινηματογραφικό χώρο. Δηλωτικό άλλωστε της εκτίμησης που τυγχάνει από κοινό και κριτικούς ήταν και ο …πανικός που προκλήθηκε από πλειάδα συναδέλφων που συγκεντρώθηκαν έξω από την αίθουσα που θα φιλοξενούσε την πρώτη δημοσιογραφική προβολή της νέας του ταινίας «Breath». Και ο Ασιάτης δημιουργός φρόντισε να μας ανταμείψει με τον καλύτερο τρόπο… Μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική και ανθρωποκεντρική κινηματογράφηση, κατά την οποία και πάλι κυριαρχεί η σιωπή- σήμα κατατεθέν της φιλμογραφίας του, ο Κιμ Κι-Ντουκ μας παραδίδει ένα καθηλωτικό ερωτικό δράμα όπου μπλέκει αριστοτεχνικά τον πόνο, τον έρωτα και την εξίσου επίπονη σεξουαλικότητα. 
Σε ένα περιβάλλον αόρατης βίας, μια νεαρή απατημένη μητέρα και ένας καταδικασμένος σε θάνατο φυλακισμένος, τον οποίο η πρώτη επισκέπτεται έπειτα από μία ακόμη (αποτυχημένη) απόπειρα αυτοκτονίας, θα προσπαθήσουν να χτίσουν τα θεμέλια ενός μάταιου μα και αναγκαίου έρωτα που είτε τους λυτρώνει είτε τους καταστρέφει. Αμφότεροι αδυνατούν να «ανασάνουν» μέσα σε μια ολοένα και πιο ασφυκτική ατμόσφαιρα και μαζί τους κι οι θεατές, που με τη σειρά τους περιμένουν την ανακούφιση από το πανί. Ασχέτως αν αυτή έρχεται στο τέλος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σίγουρα πρόκειται για μια από τις ταινίες που άρεσαν πολύ και αποτελεί μάλιστα μια από τις χαμηλού προϋπολογισμού ταινίες του Διαγωνιστικού Τμήματος. Τρόμος στο …Ορφανοτροφείο
Η Λόρα επιστρέφει στο εγκαταλειμμένο ορφανοτροφείο όπου πέρασε τα πιο όμορφα χρόνια της παιδικής της ηλικίας με σκοπό να το λειτουργήσει ξανά.
Από κοντά ακολουθεί και ο σύζυγος της με τον 7χρονο γιο τους, με τον τελευταίο ειδικά να δείχνει εξαρχής να μην ενθουσιάζεται στην ιδέα του νέου του σπιτιού. Σύντομα ο μικρός Σάιμον με την καλπάζουσα φαντασία θα εφεύρει διάφορες φανταστικές -αλλά όχι τόσο αθώες- ιστορίες, οι οποίες θα τρομοκρατήσουν τη μητέρα του που αρχίζει να πιστεύει πως κάτι άσχημο συμβαίνει στο σπίτι. Ξεχασμένες μνήμες μιας φαινομενικά ήσυχης παιδικής ηλικίας και φαντάσματα του παρελθόντος και του εαυτού σου γίνονται ένα με την πραγματικότητα σε αυτή την ταινία του ταλαντούχου Χουάν Αντόνιο Μπαγιονά, η οποία φέρει την υπογραφή του διακεκριμένου Γκιγιέρμο ντελ Τόρο από το πόστο της παραγωγής.
Ένα εξαιρετικό θρίλερ αμείωτης έντασης και καταιγιστικού ρυθμού που χρησιμοποιεί με πανέμορφο τρόπο στοιχεία μεταφυσικής και καθηλώνει, θυμίζοντας σε πολλά το «The Devil’s Backbone» του δάσκαλου Ντελ Τόρο. Αναμφίβολα το «The Orphanage» είναι μια από τις καλύτερες προτάσεις του προγράμματος «Εβδομάδα Κριτικής», το οποίο άνοιξε το Σαββατοκύριακο. Made in Israel
Μια από τις (λίγες) ταινίες που δε μας συγκίνησαν ιδιαίτερα σε αυτό το πρώτο 5ήμερο είναι το ισραηλινής καταγωγής «Tehilim».
Το φιλμ του Γαλλοισραηλινού Ραφαέλ Νατζάρι αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας στο Ισραήλ η οποία χάνει μυστηριωδώς τον πατέρα έπειτα από ένα αστυνομικό δυστύχημα και η μητέρα με τα δύο παιδιά προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Η (δύσκολη) καθημερινότητα γίνεται ακόμα πιο τραχιά για τους τρεις πρωταγωνιστές μετά το χαμό του αγαπημένου τους προσώπου, ωστόσο η δύναμη της θέλησης θα τους βοηθήσει να ορθώσουν το ανάστημα, αλλά και να αναζητήσουν τα ίχνη του χαμένου πατέρα, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Ο Νατζάρι επιχειρεί εδώ να κινηματογραφήσει ένα φαινομενικά απλό θέμα εμπλουτίζοντας το με στοιχεία που άπτονται της ισραηλινής πραγματικότητας, ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο. Έχοντας αρκετά στατική πλοκή και με τη δράση να «κολλάει» σε πολλά σημεία αποπροσανατολίζει συνέχεια το θεατή, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να του εξάψει το ενδιαφέρον και να «κουράζει». Σε ένα τόσο δυνατό Διαγωνιστικό Τμήμα όπως το φετινό το «Tehilim» φαντάζει ως ο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα και πολύ δύσκολα θα αποσπάσει κάποια διάκριση.ΕΝΟΤΗΤΑ: CHACUN SON CINEMA
Έξι δεκαετίες μας χωρίζουν από τότε που το φεστιβάλ των Κανών πρωτοάνοιξε τις πύλες του. Αλλά και έξι δεκαετίες σπουδαίων κινηματογραφικών δημιουργιών μας ενώνουν με το ένδοξο παρελθόν της μεγαλύτερης ίσως κινηματογραφικής γιορτής του πλανήτη και μας δείχνουν το δρόμο για ένα εξίσου λαμπρό μέλλον. Ποιος καλύτερος τρόπος λοιπόν να εορταστεί αυτή η επέτειος από το να συναθροιστούν σπουδαίοι δημιουργοί που έζησαν μεγάλες στιγμές εδώ στη γαλλική Ριβιέρα, παλαιότεροι αλλά και σύγχρονοι, βάζοντας ο καθένας την προσωπική του πινελιά σε έναν εκ προοιμίου σπουδαίο πίνακα –αφιερωμένο στην 60χρονη πορεία του φεστιβάλ. 
33 βραβευμένοι σκηνοθέτες όπως ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος, ο Ρομάν Πολάνσκι, ο Λαρς φον Τρίερ, ο Γκας βαν Σαντ και πολλοί άλλοι ένωσαν τις δυνάμεις τους για να απονείμουν φόρο τιμής στη διοργάνωση και την ιστορία της (μέρος της οποίας αποτελούν και οι ίδιοι), αλλά και γενικότερα στο χώρο του κινηματογράφου και σε έτερους μεγάλους προκατόχους τους, σκηνοθέτες και ηθοποιούς. Ο καθένας καταθέτει το δικό του στίγμα αναφορικά με το πώς βλέπει τον κινηματογράφο εν γένει (ή τη διοργάνωση ειδικότερα) μέσα από 3λεπτα φιλμάκια, έκαστο σε εντελώς διαφορετικό ύφος, αλλά όσο κι αν το αποτέλεσμα υπό τον τίτλο «Chacun Son Cinema» ακούγεται κάτι σαν «ο καθένας με το σινεμά του», επί της ουσίας πρόκειται για μια ξεχωριστή οντότητα με αναπόσπαστα μέλη. 
Μπορεί οι σκέψεις του καθενός να αποτυπώνονται επί της οθόνης με ριζικά διαφορετικό τρόπο και το κάθε τρίλεπτο (φαινομενικά) να μη σχετίζεται με άλλο, όμως αυτό που στο τέλος μένει είναι η ιδέα μιας συλλογικής καλλιτεχνικής προσπάθειας που ενισχύει την πορεία του ίδιου του κινηματογράφου. Αναφορικά τώρα με το καθένα από τα 33 τρίλεπτα φιλμάκια, όπως αντιλαμβάνεστε οι προτιμήσεις ποικίλλουν καθώς συμπεριλαμβάνονται προτάσεις για όλα τα γούστα, από το «Cinema Erotique» του Πολάνσκι μέχρι το «World Cinema» των αδελφών Κοέν και το «Trois Minutes» του Αγγελόπουλου ως το «Artaud double bill» του Ατόμ Εγκογιάν. 
Της προβολής του συγκεκριμένου πονήματος ακολούθησε συνέντευξη Τύπου με παρόντες τους περισσότερους εκ των δημιουργών, κατά την οποία πάντως σημειώθηκε και ένα μικρό απρόοπτο: λίγο πριν τη λήξη του θεσπισμένου χρόνου, ο Ρομάν Πολάνσκι αποχώρησε από την αίθουσα εμφανώς φορτισμένος, αφού πρώτα είχε «επιτεθεί» λεκτικά στους παρευρισκόμενους δημοσιογράφους αναφέροντας πως διατυπώνουν μόνο ανούσιες ερωτήσεις. Το θέμα δεν πήρε ιδιαίτερες διαστάσεις, ωστόσο αλλοίωσε σε μικρό βαθμό το καλό κλίμα που είχε δημιουργηθεί.ΟΙ U2 LIVE ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΛΙ
Εδώ και αρκετές ημέρες η εμφάνιση του Bono, διάσημου τραγουδιστή του συγκροτήματος U2, αναμενόταν με ανυπομονησία στην Κρουαζέτ.
Κι αυτό διότι με αφορμή την προώθηση του νέου ντοκιμαντέρ U2-3D, το οποίο εγκαινιάζει μια νέα προηγμένη τεχνολογία επεξεργασίας της εικόνας στο χώρο του κινηματογράφου, έντονη ήταν η παραφιλολογία που ήθελε την εξαιρετικά δημοφιλή μπάντα να επιφυλάσσει έκπληξη στους καλεσμένους τραγουδώντας ζωντανά στο κόκκινο χαλί. Τελικά η …έκπληξη ολοκληρώθηκε με τον πλέον χορταστικό τρόπο αφού οι προσδοκίες όλων επαληθεύτηκαν και άπαντες έκαναν ένα μικρό –πλην όμως ιδιαίτερα ευχάριστο- διάλειμμα, απολαμβάνοντας αγαπημένα τραγούδια του συγκροτήματος. Όσοι …άτυχοι δεν πληροφορήθηκαν έγκαιρα το γεγονός θα έχουν την ευκαιρία να δουν ξανά τους U2 επί σκηνής αλλά όχι δια ζώσης, μα μέσω οθόνης, μια και το προαναφερθέν ντοκιμαντέρ δεν είναι τίποτα άλλο από 3-D επεξεργασμένες συναυλίες τους, στα πλαίσια της περιοδείας για τον τελευταίο δίσκο «Vertigo». Εμείς σας παραθέτουμε και ένα απόσπασμα από τη …συναυλία τους, σε κλασική βιντεοσκοπημένη μορφή (για 3-D εικόνα θα αναγκαστείτε να περιμένετε μέχρι να κυκλοφορήσει στις αίθουσες…):Ο ΟΙΚΟΛΟΓΟΣ ΝΤΙ ΚΑΠΡΙΟ
Μια από τις παρουσίες που συζητήθηκε πολύ ήταν αυτή του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ο οποίος έφτασε στις Κάνες για την προβολή της ταινίας «11th Hour».
Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ στα πρότυπα του περυσινού «An Inconvenient Truth» του πρώην υποψήφιου για το προεδρικό χρίσμα της Αμερικής Αλ Γκορ και το οποίο με τη σειρά του ανέβηκε μέχρι και στο βάθρο των φετινών Όσκαρ (στην αντίστοιχη κατηγορία). Ο Ντι Κάπριο συμμετέχει ως συν-σεναριογράφος, συμπαραγωγός και αφηγητής σ’ αυτό το οικολογικό φιλμ των Νάντια και Λέιλα Κόνερς, που αφορά στην ανθρώπινη ευθύνη σχετικά με την επικείμενη οικολογική καταστροφή και στο πώς μπορεί ο καθένας να συμβάλει ώστε αυτή να διορθωθεί. Ο αγαπητός «Λεό», αφού εξέφρασε ενώπιον όλων των δημοσιογράφων τις οικολογικές του ανησυχίες και τόνισε πως θα εντείνει την ακτιβιστική του δράση προκειμένου να έχουμε και πάλι έναν «πράσινο πλανήτη», δεν παρέλειψε να αποδώσει μερίδιο της πίτας και στον Αλ Γκορ, αναφέροντας πως έχει βοηθήσει πολύ στο οικολογικό ζήτημα και πως χωρίς εκείνον και την ταινία του ενδέχεται να μην είχε προχωρήσει ποτέ το «11th Hour». HOLLYWOOD LAND
Εκτός από το Λεονάρντο Ντι Κάπριο όμως, το υπερατλαντικό ταξίδι από το Χόλλυγουντ προς τις Κάνες έκαναν και τρεις δεσποινίδες, που μόλις πάτησαν το πόδι τους στην Κρουαζέτ τράβηξαν μονομιάς τα βλέμματα τόσο των φωτογράφων όσο και ολάκερου του …αντρικού πληθυσμού. Πρώτη απ’ όλες η γνωστή και μη εξαιρετέα Πάμελα Άντερσον, η οποία παρότι αρχικά είχε δηλώσει πως δεν θα παραστεί στο φεστιβάλ για να απολαύσει λίγες οικογενειακές στιγμές με τα παιδιά της, εντούτοις κατέφθασε στην Κυανή Ακτή, ενώ αργότερα φάνηκε και η συμπρωταγωνίστρια της στην κομεντί «Blonde and Blonder» Ντενίζ Ρίτσαρντς. Το τρίο των bimbo συμπλήρωσε η πληθωρική Τζέσικα Σίμπσον, που φαίνεται πως παρατά οριστικά το τραγούδι για να αφοσιωθεί στο υποκριτικό της …χάρισμα και η οποία πρωταγωνιστεί στο επίσης …ξανθό «Blonde Ambition». 