Η εορταστική ατμόσφαιρα για τη συμπλήρωση των 60 χρόνων από τότε που το σπουδαιότερο κινηματογραφικό γεγονός του πλανήτη πρωτοάνοιξε τις πύλες του στο κοινό αρχίζει δειλά- δειλά να γίνεται αισθητή στους παρευρισκόμενους, ωστόσο η πρώτη ημέρα του Φεστιβάλ των Κανών μάλλον μας άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Και δεν είναι τα (αρκετά) υψηλά επίπεδα της θερμοκρασίας, που σε συνδυασμό με τη θέαση του πανέμορφου τοπίου αναπόφευκτα σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως βρίσκεσαι εδώ για …λάθος λόγο. Το «μούδιασμα» στην πρώτη μας επαφή με τον υπέροχο κόσμο του φεστιβάλ οφείλεται εν πολλοίς στην ταινία με την οποία άνοιξε η αυλαία της φετινής διοργάνωσης, καθώς το πολυαναμενόμενο «My Blueberry Nights» του Γουόνγκ Καρ Βάι δεν έτυχε καθολικής αποδοχής από τους κριτικούς.
Η πρώτη αγγλόφωνη παραγωγή του γεννημένου στο Χονγκ Κονγκ σκηνοθέτη δίχασε το πολυπληθές κοινό που παρακολούθησε την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας και ούτε η παρουσία τόσο του ίδιου του δημιουργού (πάντα φορώντας τα μαύρα γυαλιά του) όσο και των διάσημων πρωταγωνιστών Τζουντ Λο, Νόρα Τζόουνς, Νάταλι Πόρτμαν και Ρέιτσελ Βάις κατέστη ικανή να αποφέρει ένα θερμότατο χειροκρότημα στο τέλος. Όχι βέβαια πως το φιλμ δεν άρεσε ή αποδοκιμάστηκε από μερίδα κόσμου όπως είχε συμβεί στην περυσινή πρεμιέρα του «Κώδικα Ντα Βίντσι», ωστόσο στα διάφορα (καθιερωμένα) πηγαδάκια που σχηματίστηκαν με το πέρας της προβολής ήταν διακριτός ένας μικρός «προβληματισμός»… 
Όλα αυτά βέβαια ξεχάστηκαν λίγο αργότερα, όταν η πανέμορφη Γερμανίδα ηθοποιός Νταϊάν Κρούγκερ ανακοίνωνε την επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ, δίνοντας τη σκυτάλη στο Ντέιβιντ Λιντς και το μικρού μήκους «Absurda», που με τη σειρά του αποτελεί μέρος του πολυσυλλεκτικού αφιερώματος- φόρου τιμής στα «60 χρόνια Κάνες». Κι αν ακόμα είναι νωρίς και το όλο κλίμα μοιάζει κάπως υποτονικό, εντούτοις καθόλου δεν …αγχωνόμαστε καθώς έχουμε 11 μέρες μπροστά μας και τα σπουδαία έπονται! Γι’ αυτό, μείνετε συντονισμένοι…My Blueberry Nights
Η ταινία, η οποία θα κονταροχτυπηθεί με άλλες 21 παραγωγές για το βραβείο του «Χρυσού Φοίνικα» είναι με ένα ρομαντικό δράμα που μοιάζει με road trip κατά μήκος μιας Αμερικής γεμάτης αδιέξοδα, με ήρωες ξεχασμένους στη μοναξιά τους, σχεδόν καταβεβλημένους από τη φθορά ενός προβληματικού έρωτα. Η δημοφιλής Νεοϋορκέζα τραγουδίστρια Νόρα Τζόουνς, η οποία εδώ πραγματοποιεί το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, είναι το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας. Υποδύεται μια νεαρή κοπέλα που απογοητευμένη από το χωρισμό με τον –επί πέντε χρόνια- αγαπημένο της, αποφασίζει να φύγει από τη γεμάτη αναμνήσεις Νέα Υόρκη. Έχοντας κάνει μέτοχο της μοναξιάς της έναν Άγγλο μετανάστη, ιδιοκτήτη καφέ (Τζουντ Λο), θα περιπλανηθεί από το Μέμφις μέχρι το Λας Βέγκας, σε μια διαδρομή που θα τη φέρει σε επαφή και με άλλες «πληγωμένες ψυχές» καθένας εκ των οποίων θα μοιραστεί την απόγνωση των προσωπικών του βιωμάτων. 
Όλα καλά μέχρι εδώ, ειδικά από τη στιγμή που γνωρίζουμε πως απέναντι μας έχουμε ένα σκηνοθέτη που ξέρει να αποτυπώνει όσο κανείς άλλος τον πλήρη συναισθηματικό κόσμο των ηρώων του μέσα από πανέμορφες εικόνες. Γρήγορα όμως αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για μια ταινία που ανακυκλώνει ιδέες και στερεότυπα που έχουμε ξαναδεί πολλάκις στο σινεμά, θυμίζοντας μάλιστα σε μεγάλο βαθμό τις προηγούμενες σπουδαίες δουλειές του δημιουργού «2046» και «In the Mood for Love». Από την άλλη, με εξαίρεση την ερμηνεία του Ντέιβιντ Στράδερν οι υπόλοιποι ηθοποιοί (συμπεριλαμβανόμενων και των Ρέιτσελ Βάις, Νάταλι Πόρτμαν) κινούνται στη μετριότητα, ενώ δεν βοήθησε τελικά καθόλου η επιλογή της Νόρα Τζόουνς στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Από την άλλη όμως δε θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στην καταπληκτική φωτογραφία και την αντίστοιχης ομορφιάς μουσική υπόκρουση, που αποτελούν και τα πιο «δυνατά» στοιχεία ενός φιλμ που δεν αποθεώθηκε μεν, μοιάζει σχεδόν βέβαιο ωστόσο πως θα βρει αρκετούς θαυμαστές…