Όσοι βρίσκονταν στο Δαναός 2, το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας προκειμένου να παρακολουθήσουν το Chringu δεν είδαν απλά μια ταινία, βίωσαν μια εμπειρία. Γιατί ποτέ άλλοτε μέσα από μια ταινία-ντοκιματέρ που πραγματεύεται το θάνατο ενός νέου ανθρώπου δεν ανάβλυζε μια τόσο έντονη γεύση αισιοδοξίας απέναντι στη ζωή αλλά και το θάνατο. Ο Κρίστιαν Ζιόριεν δυστυχώς αναγκάστηκε να μας «αφήσει» για πάντα προς το τέλος της ταινίας, όμως ο κολλητός του φίλος και συν-σκηνοθέτης Γιαν Γκάσμαν βρέθηκε στην Αθήνα και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις του νεαρού κατά βάση κοινού που παραβρέθηκε στην προβολή. Ο νεαρός Γιαν βρέθηκε στο κέντρο της αίθουσας αμέσως μετά το τέλος της προβολής-και αφού προηγουμένως είχε καταχειροκροτηθεί από τους παραβρισκόμενους- και με εμφανή σημάδια τρακ (εξάλλου μιλάμε για ένα παιδί 20 something) απάντησε σε όλες τις απόρίες και ερωτήσεις.Ε: Πώς νιώθεις που βρίσκεσαι στην Ελλάδα στην προβολή της πρώτης σου σκηνοθετικής δουλειάς?
Α: Νιώθω υπέροχα που μπορώ και ταξιδεύω ανά τον κόσμο προκειμένου να γνωρίσει διαφορετικός κόσμος την ιστορία του Christian (ο πρωταγωνιστής της ταινίας). Ειδικότερα για την Αθήνα, πιστεύω ότι και ο ίδιος ο Christian θα ένιωθε υπέροχα αν ήταν εδώ καθώς διατηρεί υπέροχες αναμνήσεις από την πόλη σας. Θυμάμαι είχαμε έρθει εκδρομή με το σχολείο μας και ο Christian βρίσκονταν συνέχεια με ένα μπουκάλι ποτό στα χέρια του ξερνώντας παντού!!
Ε: Ποιά ήταν η σχέση σου με τον Christian?Α: Τον γνώριζα 6 χρόνια, από τα χρόνια του σχολείου. Ήμασταν όλοι μια πολύ δεμένη παρέα, είχαμε και ένα συγκρότημα χιπ χοπ και περνούσαμε καλά.
Ε: Πώς προέκυψε η σκηνοθεσία του ντοκιμαντέρ?
Α: Το πρώτο μισό του ντοκιμαντέρ το έχει επιμεληθεί κυρίως ο Christian καθώς περιέχει πολλές σκηνές από την παιδική του ηλικία. Από τη μέση και μετά όμως, η ασθένειά του επιδεινώθηκε κσι μου ζήτησε να αναλάβω εγώ μέχρι το τέλος...
Ε: Πρόσεξες ότι όσο γυρίζονταν το ντοκιμαντέρ, ο φίλος σου έπαιρνε δύναμη να παλέψει με την ασθένειά του ακόμα περισσότερο?
Α: Σίγουρα, γι αυτό το λόγο εξάλλου μου ζήτησε και ο ίδιος να αναλάβω την επιμέλεια του ντοκιμαντέρ. Όσο διαρκούσαν τα γυρίσματα ένιωθε δυνατός και σημαντικός, έπαιρνε δύναμη κι αποτύπωνε παράλληλα τις προσωπικές του στιγμές με τα πιο κοντινά του πρόσωπα. Αυτό ήθελε μόνο, τα πολύ αγαπημένα του πρόσωπα γύρω του τις τελευταίες στιγμές.
Ε: Μέσα στο ντοκιμαντέρ όλοι εσείς, οι φίλοι του φαίνεστε πραγματικά πολύ ψύχραιμοι, δεν ξεσπάσατε σε δάκρυα, ούτε τα παρατήσατε. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό βιώνοντας το δράμα του φίλου σας?Α: Δεν πιέσαμε τον εαυτό μας να δείξει ψυχραιμία. Ήταν η ίδια η στάση που υιοθέτησε ο Christian πολύ γενναία. Αφού αντιμετώπιζε με γενναιότητα ο ίδιος την κατάστασή του, επιρεαζόμασταν κι εμείς και αντιδρούσαμε ανάλογα. Εξάλλου πρέπει να πω ότι η ατμόσφαιρα μέσα στο νοσοκομείο ήταν υπέροχη, η σχέση των φίλων με τους γονείς ήταν ιδανική. Επίσης βοήθησε το γεγονός ότι ως Ελβετοί είμαστε περισσότερο εσωστρεφείς και ψύχραιμοι απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις.
Ε: Ποιά ήταν η στάση του Christian απέναντι στο θάνατο?
Α: Ο θάνατος πρέπει να ξεφύγει από την έννοια του ταμπού που του έχουμε όλοι προσδώσει. Είναι κάτι φυσιολογικό όπως ακριβώς και η ζωή. Αυτό ακριβώς το στοιχείο ήθελε να καταδείξει ο Christian μέσα από το ντοκιμαντέρ. Ότι ο θάνατος είναι κάτι απείρως πιο φυσιολογικό από τον τρόπο που παρουσιάζεται στις ταινίες του Χόλιγουντ.
Ε: Ποιά είναι τα επόμενα σχέδιά σου? Ένα ακόμη ντοκιμαντέρ?Α: Προς το παρόν θέλω μόνο να ξεκουραστώ και η αλήθεια είναι ότι δεν έχω σκεφτεί κάτι για το επόμενό μου βήμα. Πάντως είναι πολύ πιθανό να είναι ντοκιμαντέρ αφού ασχολούμαι και φτιάχνω ντοκιμαντέρ μικρού μήκους από πολύ μικρή ηλικία.
Ε: Υπάρχει κάποιο σάουντρακ που συνοδεύει την ταινία?
Α: Όχι ακόμα αλλά πολύ σύντομα θα γίνει κάτι γι αυτό. Η μουσική της ταινίας αναμένεται να κυκλοφορήσει ταυτόχρονα με το dvd της ταινίας το φθινόπωρο. Θα μπορείτε να το παραγγείλετε διαδικτυακά.
