Ο Ντάνι Μπόιλ είναι μια ξεχωριστή περίπτωση σκηνοθέτη. Πάντα αγαπητός στη Βρετανία, χαιρετίστηκε ως το «παιδί-θαύμα» του βρετανικού κινηματογράφου, λόγω κυρίως της επιτυχίας του καταιγιστικού «Trainspotting», που έκανε χιλιάδες νεαρούς Βρετανούς να ταυτιστούν με τους πρωταγωνιστές, αλλά και που ανέδειξε μια νέα γενιά ηθοποιών όπως ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, ο Ρόμπερτ Κάρλαϊλ κ.ά. Από την επιτυχία του «Trainspotting» όμως μέχρι το ολοκαίνουριο «Sunshine» μεσολάβησαν αρκετά χρόνια με στιγμές αμφισβήτησης αλλά και επιβεβαίωσης για τον ιδιαίτερο αν μη τι άλλο σκηνοθέτη.


Στην πρώτη κατηγορία ανήκει σίγουρα η «Παραλία», που σηματοδότησε τη συνεργασία του Μπόιλ με το συγγραφέα του μπεστ σέλερ, Άλεξ Γκάρλαντ. Παράλληλα τον πρωταγωνιστικό ρόλο ανέλαβε ο σούπερ σταρ Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Παρά τις τέλειες προϋποθέσεις (λαμπερός πρωταγωνιστής, μεγάλο μπάτζετ, σενάριο βασισμένο σε μπεστ σέλερ), η ταινία απέτυχε εισπρακτικά και δέχτηκε κακές κριτικές. Κάπως έτσι οι επιτυχίες του Μπόιλ συνεχίστηκαν σε βρετανικό κυρίως έδαφος μέχρι το 2002 και το «28 μέρες μετά», ένα θρίλερ φαντασίας που γνώρισε αναπάντεχη παγκόσμια επιτυχία. Τώρα, το άλλοτε «παιδί-θαύμα» του βρετανικού σινεμά συνεργάζεται και πάλι με το συγγραφέα και σεναριογράφο Άλεξ Γκάρλαντ σε ένα φιλμ επιστημονικής φαντασίας που φιλοδοξεί να είναι διαφορετικό από τα άλλα.
Στο «Sunshine», λοιπόν, μεταφερόμαστε 50 χρόνια μετά, όπου η Γη βρίσκεται ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Αιτία, ο αργός θάνατος του Ήλιου, που πεθαίνοντας παρασύρει μαζί του κάθε μορφή ζωής. Τελευταία ελπίδα για την ανθρωπότητα αποτελεί μια ομάδα που αποτελείται από πλήρωμα οκτώ ανδρών και γυναικών. Η ομάδα ταξιδεύει στον Ήλιο έχοντας μαζί της ένα μηχάνημα που θα εμφυσήσει και πάλι ζωή στο εξασθενημένο κέντρο του ηλιακού μας συστήματος. Το ταξίδι θα αποδειχτεί πολύ επικίνδυνο, γεμάτο κακουχίες και εμπόδια για τους οκτώ ταξιδιώτες, που παράλληλα είναι ψυχολογικά επηρεασμένοι, καθώς όλες οι προηγούμενες παρόμοιες αποστολές απέτυχαν, παρασύροντας στο θάνατο τα εκάστοτε πληρώματα.
Αναμφίβολα ένα σενάριο που σίγουρα δε βρίθει πρωτοτυπίας (θυμίζει τόσο το «Αρμαγεδδών» όσο και το «The core»), όμως προδιαθέτει τους πάντες για ένα δυνατό υπερθέαμα. Εξάλλου ο ίδιος ο Μπόιλ δεν αυταπατάται, γνωρίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν παρόμοιες υπερπαραγωγές εξαιτίας της έλλειψης αληθοφάνειας όσων εξιστορούνται. Για αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο αλλά και τον σεναριογράφο Άλεξ Γκάρλαντ, στόχος τους ήταν να δημιουργήσουν ένα υπερθέαμα μεν, φιλοσοφημένο δε φιλμ επιστημονικής φαντασίας. Για αυτόν ακριβώς το λόγο η χρήση των ειδικών εφέ είναι συγκρατημένη χωρίς όμως να γίνεται ενοχλητικά φειδωλή (όπως δήλωσαν οι παραγωγοί, δεν ήθελαν το τελικό αποτέλεσμα να φαντάζει βιντεοπαιχνίδι του Playstation). Έτσι η έμφαση δίνεται περισσότερο στους χαρακτήρες. Προτεραιότητα για τον Μπόιλ αποτελεί η ακριβής και λεπτομερής περιγραφή του ψυχισμού του πληρώματος. Πόσο επηρεάζουν τους ταξιδιώτες οι κακουχίες, τα διλήμματα που επιφέρει η κάθε λήψη απόφασης, η υπαρξιακή αναζήτηση που εξάπτει ένα διαστημικό ταξίδι κ.ά. κάνουν αυτή την ταινία ξεχωριστή στον είδος της επιστημονικής φαντασίας.
Η επιλογή των ηθοποιών λοιπόν έγινε με βάση την εκφραστικότητα και ο Κίλιαν Μέρφι διαθέτει βαρύ βιογραφικό, ενσαρκώνοντας διάφορες προσωπικότητες από τον κακό στο «Batman begins» μέχρι τον bisexual στο «Breakfast on Pluto». Μαζί με τον Κρις Έβανς (που τον γνωρίσαμε στο «Fantastic Four») ξεχωρίζουν άνετα χαρίζοντάς μας ένα δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο. Από κοντά και η ανερχόμενη Ρόουζ Μπάιρν («Wicker Park», «Τροία») καθώς και η έμπειρη Μισέλ Γεό («Αναμνήσεις μιας γκέισας»). Το αποτέλεσμα είναι ένα υπερθέαμα για τα μάτια και για το μυαλό ταυτόχρονα, που περιμένει να εκτιμηθεί δεόντως από το κοινό και να απονείμει στο δίδυμο Μπόιλ-Γκάρλαντ τα εύσημα που τόσο τους έλειψαν στην προηγούμενή τους συνάντηση. Εσείς θα αρνηθείτε τόσο εύκολα ένα μακρινό ταξίδι μέχρι το κέντρο του κόσμου;