Το «Buzz» αποτελεί μια από τις καλύτερες εναλλακτικές κινηματογραφικές προτάσεις της χρονιάς αφού διαπραγματεύται την ιστορία ενός Έλληνα άγνωστου στο ευρύ κοινό, που διέπρεψε ως σεναριογράφος στο Χόλιγουντ. Μέσα από την ιστορία του ξεδιπλώνεται και το παρασκήνιο της λεγόμενης «Χρυσής Εποχής» του Αμερικανικού Κινηματογράφου, που έκρυβε όμως και ένα συγκλονιστικό κυνήγι μαγισσών, ευρύτερα γνωστό ως «Μακαρθισμός». Συνάντησα το σκηνοθέτη Σπύρο Ταραβήρα που μου μίλησε για τον «Buzz» αλλά και για το ιστορικό της ταινίας.

Συνέντευξη στον Κώστα Χουβαρδά

Κώστας Χουβαρδάς: Πες μου δυο λόγια για το ποιός είναι ο «Buzz» του τίτλου;
Σπύρος Ταραβήρας: Ο Άλμπερτ Ισαάκ «Buzz» Μπεζερίδης, γεννημένος το 1908 στη Σαμψούντα, βρέθηκε το 1940 να εργάζεται ως σεναριογράφος στο Χόλιγουντ. ‘Εγραψε, μεταξύ άλλων, σενάρια για το Ζιλ Ντασέν, το Νίκολας Ρέι και τον Ρόμπερτ Όλντριτς, ενώ δούλεψε με μύθους της μεγάλης οθόνης όπως ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. 

Κ.Χ.: Από τόσους έλληνες που διαπρέπουν στον διεθνή κινηματογράφο γιατί μια ταινία για τον Buzz;
Σ.Τ.: Ακριβώς για το το λόγο πως δεν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό. Από την άλλη ο ίδιος ο Μπεζερίδης είναι αυτό που λέμε «character» και ταυτόχρονα η ζωή του θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.

Κ.Χ.: Φοβάσαι πως το θέμα είναι τέτοιο που θα οδηγήσει στην αίθουσα μόνο τους ανθρώπους που έχουν επαγγελματικό ενδιαφέρον με τον κινηματογράφο;
Σ.Τ.: Το πρώτιστο μου ενδιαφέρον ήταν να μην κάνω μια ταινία αποκλειστικά για σινεφίλ αλλά να την στήσω έτσι ώστε να απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Δεν είναι μάθημα ιστορίας κινηματογράφου, ούτε τυποποιημένο ντοκιμαντέρ αλλά έχει αφηγηματική δομή μυθοπλασίας.

Κ.Χ.: Πόσο καιρό χρειαστήκες για την ολοκλήρωση της ταινίας;
Σ.Τ.: Συνολίκα χρειάστηκα σχεδόν μια πενταετία. Μόνο για να εντοπίσω το Μπεζερίδη έκανα τέσσερις μήνες!

Κ.Χ.: Ο ίδιος χάρηκε που θα γινόταν μια ταινία για αυτόν ή τον άφησε αδιάφορο;
Σ.Τ.: Δεν τον ενδιέφερε ιδιαίτερα και αυτό πηγάζει περισσότερο από την πικρία και την απογοητεύση που είχε από τους ανθρώπους του Σινεμά. Πολλές φορές τον «έριξαν» σε συμφωνίες και γενικότερα ήταν ιδιαίτερα καχύποπτος.

Κ.Χ.: Στο τέλος κέρδισες την εμπιστοσύνη του;
Σ.Τ.: Δεν θα το έλεγα. Παρέμεινε ιδιαίτερα καχύποπτος και αυτό δεν είχε να κάνει με μένα αλλά με το γεγονός πως με έβλεπε σαν έναν άνθρωπο του κινηματογράφου και ως τέτοιο δεν μου είχε εμπιστοσύνη.

Κ.Χ.: Αισθανόταν Έλληνας;
Σ.Τ.: Το γεγονός ότι αισθανόταν Έλληνας πηγάζει μέσα από τη δουλειά του. Υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες Ελλήνων στις ταινίες του, όπως για παράδειγμα στο νουάρ «Kiss me Deadly» όπως και στο «Αγωνία στο Βυθό» που κεντρικοί χαρακτήρες είναι Έλληνες σφουγγαράδες.

Κ.Χ.:Πρόλαβε να δει την ταινία πριν πεθάνει;
Σ.Τ.:Αυτή ήταν η μεγάλη μου αγωνία, να τη δει πριν πεθάνει, μιας και όταν ξεκίνησα το μοντάζ ήταν σχεδον 98 χρόνων! Τελικά τα κατάφεραμε και χάρηκε πάρα πολύ, ειδικά στην προβολή που έγινε στην Ένωση Σεναριογράφων της Αμερικής.

Κ.Χ.: Μια ταινία με βραβεία, διεθνείς διακρίσείς και κριτική αναγνώριση που δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να βρει το δρόμο προς τις ελληνικές αίθουσες. Γιατί;
Σ.Τ.: Το πρόβλημα που υπάρχει στην Ελλάδα ξεκινάει από το γεγονός πως υπάρχουν πολύ λίγες ανεξάρτητες εταιρίες διανομής, με αποτέλεσμα τέτοιες παραγωγές που δεν προέρχονται από μεγάλα στούντιο πολλές φορές να μην κυκλοφορούν ποτέ στις αίθουσες. Στη δική μας περίπτωση βρέθηκε ο κύριος Σπύρου που πίστεψε την ταινία και τόλμησε να την κυκλοφορήσει, μέσω της εταιρίας «Νεανικό Πλάνο», στις αίθουσες.

Κ.Χ.: Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου υποτίθεται πως έχει συσταθεί για να προωθεί τον ελληνικό κινηματογράφο. Πιστεύεις πως με τον τρόπο λειτουργίας του το πετυχαίνει;
Σ.Τ.: Δεν θα ήθελα να μπω σε διαδικασία κρίσης του ΕΚΚ, γιατί το πρόβλημα δεν ξεκινάει από εκεί αλλά από το γεγονός πως δεν υπάρχει γενικότερη υποδομή. Το βασικότερο μειονέκτημα στη χώρα μας πάντως είναι πως δεν υπάρχει σχολή κινηματογράφο