Αττίλας, Φάντασμα της Όπερας, Μπέογουλφ, Δράκουλας και τώρα Λεωνίδας. Ο Τζέραρντ Μπατλερ αν μη τι άλλο δεν ενσαρκώνει κοινούς ανθρώπους αλλά αιμοδιψείς κατακτητές και καταραμένους ήρωες. Ως βασιλιάς Λεωνίδας εντυπωσιάζει με την πειστικότητα της ερμηνείας του ενώ τα χαρακτηριστικά του, αν και Σκοτσέζος, παραπέμπουν σε αρχαίο Σπαρτιάτη Πολεμιστή. Τον συναντήσαμε στο Βερολίνο, όπου η ταινία «300» έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο πλαίσιο της 57ης Berlinale.


Συνέντευξη στον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο

Ερώτηση: Πριν το «300» είχατε ενσαρκώσει στο «Φάντασμα της Όπερας» τον ομώνυμο ρόλο. Πιστεύετε πως το Φάντασμα θα φοβόταν το Λεωνίδα;

Τζέραρντ Μπατλερ: Το «Φάντασμα της Όπερας» είναι μια ιστορία υποχθόνια που είχε να κάνει με ύπουλες συμπεριφορές, συνωμοσίες, εγκληματική ευφυΐα, μουσική κουλτούρα και τέχνη. Το «300» εξυμνεί με επικό τρόπο την πυγμή και την αποφασιστικότητα. Πιστεύω πως αν οι δυο πρωταγωνιστές τους αναμετρούνταν, το πιάνο του Φαντάσματος δεν θα είχε τύχη απέναντι στο δόρυ του Λεωνίδα.

Ε.: Γνωρίζοντας ότι είναι ένας πιστοποιημένος ήρωας, δυσκολευτήκατε να ενσαρκώσετε τον χαρακτήρα; Νιώσατε δέος;

Τ. Μ.: Όχι! Το έχω στο αίμα μου μάλλον. Είμαι βέρος Σκοτσέζος, και το έχω εκμεταλλευτεί και στη ζωή μου αλλά και στους ρόλους μου. Έχω υποδυθεί τον Αττίλα, τον Μπέογουλφ, το Φάντασμα (της Όπερας), τον Δράκουλα. Το σίγουρο είναι ότι  ποτέ δεν το χρειάστηκα τόσο πολύ τα ηρωικά μου γονίδια, όσο εδώ, όπου χρειάστηκε να γυμναστώ και σωματικά αλλά και τεχνικά, ώστε να χρησιμοποιώ δόρυ και σπαθί. Ήταν σκληρή δουλειά και την λάτρεψα!

Ε.: Διάβασα πρόσφατα τις «Πύλες της Φωτιάς» του γνωστού ιστορικού Στίβεν Πρέσφιλντ και συνειδητοποίησα πως μερικές φορές ακόμα και η τυραννία μπορεί να μας οδηγήσει στην ελευθερία. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Τ. Μ.: Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Θυμάμαι, όταν είδα την ταινία «Ήρωας» του Ζανγκ Γιμού, ότι το συμπέρασμα που έβγαινε ήταν ότι η Κίνα επιβίωσε σαν χώρα εξαιτίας της τυραννίας του Αυτοκράτορα. Πιστεύω ότι εξαρτάται από το είδος της τυραννίας. Αν μιλάμε για επεκτατικού είδους τυραννία όπως των Ναζί ή των Περσών, τότε είναι λάθος.

Ε.: Έχουν υπάρξει στιγμές στη ζωή σας που θέλατε να φωνάξετε «Μολών Λαβέ»;

Τ. Μ.: Όχι!

Ε.: Μπορούμε, επομένως, να πούμε ότι είστε χαμηλών τόνων;

Τ. Μ.: Όχι, απλά δεν μιλάω Ελληνικά!

Ε.: Κάνατε κάποια συγκεκριμένη μελέτη κατά την προετοιμασία της ταινίας;

Τ. Μ.: Ναι, διάβασα διάφορα πράγματα, και ανάμεσά τους ένα βιβλίο ενός διακεκριμένου ιστορικού, του Ντέιβιντ Χάνσεν, ο οποίος είναι αυθεντία όχι μόνο πάνω στην ιστορία αλλά και την φιλοσοφία του πολέμου και του πως ένας ηγέτης γαλουχεί την ψυχή ενός στρατού. Αυτά, για μένα, είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα από τους αριθμούς μιας μάχης. Τελικά, μετά από εκτεταμένη μελέτη πάνω σε βιβλία και ντοκιμαντέρ, καταλήξαμε με τον Ζακ (Σνάιντερ: σκηνοθέτης) στο ίδιο συμπέρασμα: Ότι το καλύτερο που  έχουμε να κάνουμε είναι να ακολουθήσουμε τη βασική μας πηγή, που δεν είναι άλλη από το κόμικ πάνω στο οποίο βασίζεται η ταινία. Άλλωστε ο σκοπός μας δεν ήταν ποτέ να κάνουμε μια ιστορική ταινία που θα διέπεται από αλήθειες και γεγονότα αλλά να μεταφέρουμε στον κινηματογράφο το αριστουργηματικό δημιούργημα του Φρανκ Μίλερ.

Ε.: Πιστεύετε ότι το μίσος ήταν το βασικό όπλο των 300 Σπαρτιατών;

Τ. Μ.: Είναι πολύ βασικό να μπορείς να γεμίσεις τις ψυχές και τις καρδιές των στρατιωτών σου με πρώιμα και έντονα συναισθήματα έτσι ώστε να μην έχουν δεύτερες σκέψεις την ώρα που μπαίνουν στην μάχη. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι Σπαρτιάτες έχουν κάθε δίκιο με το μέρος τους γιατί πολεμάνε για να υπερασπιστούν την ελευθερία τους. Αλλά πολλές φορές το δίκιο από μόνο του δεν αρκεί. Αν θέλεις να πολεμήσει ο στρατός σου σκληρά, θα πρέπει να τον κάνεις να μισήσει πραγματικά τον εχθρό!

Ε.: Είστε από τους ανθρώπους που ζείτε με γνώμονα το «Η ταν η επί τας»;

Τ. Μ.: Μάλλον είμαι από τους ανθρώπους που προτιμούν το «Η ταν» διότι το «επί τας» θα σηματοδοτούσε ότι θα ήμουν νεκρός, πράγμα που δεν θα ήθελα!