Μαζί με την κατηγορία των ταινιών τρόμου, η αμέσως διασκεδαστικότερη για προβολές κατηγορία είναι αυτή της κωμωδίας. Τι φαντάζει καλύτερο από το να μαζευτείς με την παρέα σου και να «λιώσεις» στο γέλιο βλέποντας μια καλή κωμωδία. Αυτή η εμπειρία συγκρίνεται μόνο με την παρακολούθηση μιας δυνατής ταινίας τρόμου που θα προκαλέσει «ανατριχίλα» στην εκάστοτε παρέα που παρακολουθεί. Εξάλλου το γέλιο από τον τρόμο δεν απέχει και πάρα πολύ. Έχει αλλάξει πολύ όμως η φαρσοκωμωδία από την εποχή του Πίτερ Σέλερς και του θρυλικού «Πάρτι» μέχρι τις σημερινές, εντελώς «politically incorrect» κωμωδίες.
Μέχρι το 1990 οι πρακτικές της κωμωδίας έμοιαζαν πολύ τυποποιημένες με «αγνό» γέλιο να αναδύεται και να διασκεδάζει τον κόσμο. Το κωμικό στοιχείο στηριζόταν πότε σε παρεξηγήσεις και ευτράπελα και πότε σε τραγελαφικές καταστάσεις (φαρσοκωμωδίες), που όμως συνδέονταν μεταξύ τους από μια ιδέα σεναρίου. Από τη δεκαετία του 1990 όμως και μετά όλα άλλαξαν και η νέα γενιά αστέρων κυριολεκτικά «άλλαξε τα φώτα» στη μορφή των σύγχρονων κωμωδιών. Το χιούμορ έγινε προσβλητικό, στηρίχτηκε στις γκριμάτσες και τις μούτες χαρισματικών ηθοποιών όπως ο Τζιμ Κάρεϊ, τις χοντροκομμένες φάρσες που τώρα πια δε γνωρίζουν λογοκρισία, τα σεξουαλικά υπονοούμενα (και όχι μόνο υπονοούμενα πολλές φορές) και την αίσθηση ότι στην κωμωδία κάθε ηθικός φραγμός και ταμπού έχουν καταρριφθεί. Πιο πρόσφατο παράδειγμα το βλάσφημο Borat. Κυρίες και κύριοι, γνωρίστε την cult πλευρά της κωμωδίας!Φοιτητικές «αμαρτωλές» κωμωδίες
Οι Πόρκις και οι Νερντς έκαναν την αρχή τη δεκαετία του 1980, όμως βρέθηκαν άξιοι συνεχιστές 15 χρόνια αργότερα. Το 1999 μπορεί άνετα να ανακηρυχτεί το έτος της αναγέννησης των νεανικών φοιτητικών ταινιών, μια και τότε βγήκε το «American Pie», που έσπασε τα ταμεία και ανέδειξε μια καινούρια φουρνιά ηθοποιών που έφτιαξαν το όνομά τους από την τριλογία. Από αυτούς άλλοι έγιναν πραγματικοί ηθοποιοί (όπως η Μίνα Σουβάρι και ο Τζέισον Μπιγκς) και άλλοι εξακολουθούν να βγάζουν τα ρούχα τους διά ασήμαντη αφορμή (Σάνον Ελίζαμπεθ, Κρις Κλάιν). Το «American Pie» δεν κολλούσε πουθενά αποδεικνύοντας ότι το σεξ είναι η πρώτη σκέψη των νεαρών Αμερικανών από τη στιγμή που ξυπνούν το πρωί ενώ η σκηνή όπου ο Τζιμ (Τζέισον Μπιγκς) «το κάνει» με μια πίτα αποτελεί ίσως τη χειρότερη ντροπή για έναν έφηβο. 
Η επιτυχία της ταινίας άνοιξε το δρόμο για δεκάδες απομιμήσεις, που στην πλειοψηφία τους είναι «πατάτες», όμως αξίζει να ξεχωρίσουμε το ανατρεπτικό «Road Trip», όπου μια παρέα φοιτητών περιοδεύει με ένα αυτοκίνητο στις ΗΠΑ αναστατώνοντας τους πάντες και τα πάντα και τον Τομ Γκριν να προσφέρει δωρεάν ορισμένες από τις πιο γελοίες γκριμάτσες από συστάσεως κινηματογράφου. Το Top 3 των «επικών» φοιτητικών ταινιών συμπληρώνει το μεγαλοπρεπές «Μεγάλε, τι κάναμε χτες βράδυ;» με την οσκαρικού επιπέδου ερμηνεία του ατάλαντου (αλλά και …γκόμενου της Ντέμι Μουρ) Άστον Κούτσερ, που μαζί με τον κολλητό του μεθάνε, βαράνε κόσμο, βολτάρουν σε στριπτιζάδικα και απατούν τις κοπέλες τους. Πού πάει η νεολαία…Τζιμ Κάρεϊ, ο «Βασιλιάς»
Ο Τζιμ Κάρεϊ υπήρχε και πριν από τις σοβαρές ερμηνείες του «Truman show» και του «Man on the moon» και μάλιστα τότε είχε περισσότερη πλάκα. Έθεσε τις βάσεις αυτού που αργότερα ονομάστηκε «σκατολογικό χιούμορ» χωρίς να ντρέπεται να δείξει το κοκαλιάρικο κορμί του ούτε να κάνει τη μία γελοία γκριμάτσα μετά την άλλη. Η «Μάσκα» του έδωσε την ευκαιρία να μας δείξει το ανεξάντλητο ταλέντο του (πλέον την ταινία αδυνατώ να πιστέψω ότι τη βλέπουν άτομα άνω των 12 ετών) και άνοιξε το δρόμο για τις δύο μεγαλύτερες cult κωμικές ταινίες που πιθανότατα σήμερα δε θα ήθελε να θυμάται ούτε ο ίδιος, τα θρυλικά «Ντετέκτιβ Ζώον» και «Χαμός στη ζούγκλα». Εκεί, ως ένας ιδιότροπος ντετέκτιβ με βασική δουλειά την αναζήτηση χαμένων ζώων, δίνει ρέστα με τις χοντράδες του και αποδεικνύεται χειρότερος και από τα ζώα που πρωταγωνιστούν στις ταινίες. Σε μια σκηνή ανθολογίας μάλιστα του «Χαμός στη ζούγκλα», καταφέρνει να …γεννηθεί από ένα ρινόκερο. Πρέπει να το δείτε για να το πιστέψετε!Παρωδίες
Από το 2000 και μετά ξεπήδησαν πλήθος φαρσοκωμωδίες που σατίριζαν ταινίες τρόμου, blockbuster και …άλλες κωμωδίες! Το «Scary Movie» έσπασε τα ταμεία σατιρίζοντας γνωστές ταινίες τρόμου όπως το «Scream» και το «Ξέρω τι κάνατε πέρυσι το καλοκαίρι». Γνώρισε τρεις συνέχειες (με πιο πρόσφατη το «Scary Movie 4», που κυριολεκτικά «ξεσκίζει» το «Saw», το «Σκοτεινό χωριό» κ.ά.) που κάνουν παλιότερες σατιρικές σειρές (όπως το «Τρελές σφαίρες» ή οι ταινίες του Μελ Μπρουκς) να φαίνονται σαν αθώες σαπουνόπερες. Πραγματικά, η δημιουργική ομάδα των Scary Movies (κυρίως οι αδερφοί Γουέιανς) έχει μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, όπου πλάκα έχει ό,τι πέρδεται, σνιφάρει κοκαΐνη ή …πέρδεται. Για αυτό και οι τέσσερις ταινίες έχουν γίνει η «αγία τετράδα» του εφηβικού κοινού. Δεν ήταν δυνατόν βέβαια να ξεχάσουμε το θρυλικό (και πρόσφατο) «Date Movie», που χρησιμοποιώντας τις γλοιώδεις πρακτικές των Scary Movies διακωμωδεί ρομαντικές κομεντί όπως το «Χιτς» και το «Γάμος αλά ελληνικά» με τρόπο που αναδεικνύει …τη γλώσσα του σώματος.Αδερφοί Φαρέλι
Αν ο Τζιμ Κάρεϊ είναι ο σύγχρονος βασιλιάς της φαρσοκωμωδίας, τότε οι αδερφοί Φαρέλι είναι οι πάπες της. Αυτοί ευθύνονται εν πολλοίς για τη δραματική πτώση του επιπέδου των κωμωδιών (δε μας χαλάει καθόλου βέβαια εμάς, τους cult οπαδούς), επιστρατεύοντας ανορθόδοξες τακτικές για να βγάλουν εύκολο γέλιο. Respect και ας σοβάρεψαν επικίνδυνα μετά το «Εγώ, αυτή και ο εαυτός μου». Η χρυσή τους τριλογία ξεκινάει με το κλασικό πια «Ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος» (1994) με το δίδυμο Τζιμ Κάρεϊ και Τζεφ Ντάνιελς να προσβάλλουν το ΙQ το δικό τους αλλά και των θεατών, μπλέκοντας σε ένα σωρό τραγελαφικές καταστάσεις. 
Τέσσερα χρόνια αργότερα ακολουθεί το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που αποδείχτηκε καινοτόμο με έναν …καταστροφικό τρόπο, μια και σηματοδότησε την εισβολή του σεξ και των τολμηρών σεξουαλικών υπονοούμενων χωρίς μέτρο στις κωμωδίες, ανέδειξε τον Μπεν Στίλερ στον επόμενο μεγάλο κωμικό και έδωσε αυτοπεποίθηση στον «κρύο» Ματ Ντίλον ότι μπορεί να παίξει και κωμωδία. Αρκετά προσβλητικό αλλά πραγματικά εύστροφο επίσης ήταν το «Εγώ, αυτή και ο εαυτός μου» με πρωταγωνιστή και πάλι τον Τζιμ Κάρεϊ, που ως απατημένος αστυνομικός με κρίση ταυτότητας (μπερδευτήκατε;) δίνει ρεσιτάλ γκριμάτσας, συνοδευόμενος όμως αυτή τη φορά από ένα πιο «δεμένο» σενάριο. Φυσικά η καταμέτρηση των cult φαρσοκωμωδιών δε σταματάει εδώ, αφού όσο θα έχουν πέραση στο νεανικό (και όχι μόνο) κοινό η παραγωγή τους θα ανθεί.
Είναι χαρακτηριστικό πως ούτε ο κλασικός «Ροζ Πάνθηρας» γλίτωσε τη διακωμώδηση με ένα ριμέικ (2005) που προσάρμοσε το φιλμ στη νέα …σκατολογική πραγματικότητα. Παράλληλα το «Βοrat» του Σάσα Μπάρον Κοέν με το άναρχό του χιούμορ προκαλεί τριγμούς ακόμα και στη Ρωσία με το ρατσιστικό του περιεχόμενο… Κατά τα άλλα δε χρειάζεται να ανησυχούμε, κυκλοφορούν πολλοί «ήρωες της γελοιότητας» εκεί έξω, όπως οι Γουίλ Φερέλ, Όουεν Γουίλσον, Κρις Ροκ κ.ά., για να μας προκαλέσουν αβίαστα γέλιο με τις …πορδές, τα ρεψίματά τους και τα σεξουαλικά τους κατορθώματα…