Μαζί με τον Ινιαρίτου (Βαβέλ) και τον Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) ο Αλφόνσο Κουαρόν απότελεί το τρίτο κομματι των Μεξικανών κινηματογραφιστών που έχουν κλέψει την παράσταση τη φετινή χρονιά ενώ οι ταινίες τους «μάζεψαν» 16 υποψηφιότητες στα Όσκαρ! Ο Αλφόνσο Κουρόν, από τις «Μεγάλες Προσδοκίες», το «Θέλω και τη Μαμά Σου» και τον τέταρτο «Χάρι Πότερ» έχει καταθέσει το μοναδικό του στιλ, με ταινίες κομψοτεχνήματα. Φέτος υπογράφει μια από τις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς, «Τα Παιδιά των Ανθρώπων», που αποτελεί αναμφίβολα μια από τις καλυτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών. Μίλησε για τους μεγάλους άθλους των γυρισμάτων αλλά και για τη συνεργασία του με τον Κλάιβ Όουεν.


Επιμέλεια: Κώστας Χουβαρδάς
Απόδοση: Ευδοκία Καλαμίτση

Ε: Στα «Παιδιά των ανθρώπων», εφαρμόσατε πολλές καινοτομίες.

Αλφόνσο Κουαρόν: Θέλαμε να έχουμε μια προσέγγιση ντοκιμαντέρ και δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον του 2027, όπου θα υπάρχει μια μικρή mini DV κάμερα να κινηματογραφεί τα πάντα. Το έχω κάνει στο παρελθόν αλλά κυρίως για σκηνές με ηθοποιούς σε ένα δωμάτιο, ακολουθώντας τους όταν μιλούν και συζητούν. Η πρόκληση σε αυτή την ταινία είναι ότι έχουμε δυο μεγάλες σκηνές δράσης και μια γέννηση μωρού. Θέλαμε να τα κάνουμε όλα αυτά με μια μόνο λήψη. Αυτό έγινε ιδιαίτερα πολύπλοκο.

Ε: Υπάρχει μια εντυπωσιακή σκηνή καταδίωξης. Πως καταφέρατε να φαίνεται τόσο ρεαλιστική;

Α.Κ.: Το πιο δύσκολο σε μια σκηνή δράσης είναι όταν εσύ και οι χαρακτήρες σου είστε σε κίνηση και είναι ένας εφιάλτης με τα cues. Είναι διαφορετικό αν έχεις ένα cue και κάποιος έρθει και τον χτυπήσει. Όταν όμως το αυτοκίνητο είναι σε κίνηση και το πρόσωπο που θα τον χτυπήσει είναι σε μηχανή εν κινήσει, πρέπει για λόγους ασφαλείας όταν περάσει η μηχανή να χτυπήσει σε συγκεκριμένο σημείο. Είναι ένας εφιάλτης. Το επόμενο πράγμα που έπρεπε να εφεύρουμε ήταν ένα μηχάνημα ώστε να μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τη λήψη. Τότε ήταν που ο Εμάνουελ Λουμπέζκι είχε την ιδέα αυτού που ονόμασε «ex-dolly». Η κάμερα θα κρεμόταν από την οροφή και θα ήταν κάτω από δύο κομμάτια, ένα που θα γυρνούσε δεξιά και αριστερά και ένα βόρεια και νότια.

Ερώτηση: Φαίνεται σχεδόν σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας!

Α.Κ.:  Ήταν ένα από αυτά τα πράγματα στα οποία κανείς δεν πιστεύει - όλα ήταν εναντίον μας συμπεριλαμβανομένων πολλών ανθρώπων που μας έλεγαν ότι ήταν απίθανο. Οι άνθρωποι εύχονταν να μη δουλέψει. Πρέπει να πω ότι ήταν ανακουφιστική η στιγμή όταν ήμασταν πλέον έτοιμοι και υλοποιήσαμε την πρώτη προσέγγιση και δούλεψε. Ήταν φοβερός συγχρονισμός των ηθοποιών της κάμερας και κυρίως του πρώτου βοηθού σκηνοθέτη που συντόνιζε τα cues με το συντονιστή των αντικαταστατών και το συντονιστή των ειδικών εφέ. Τα συγχαρητήρια πάνε σε όλους τους, επειδή εγώ το μόνο που έκανα ήταν να λέω τη λήψη που θέλω και αυτοί να την υλοποιούν για μένα.

Ε: Πιστεύετε ότι ο Κλάιβ είναι ο τέλειος άντρας για αυτή την ταινία και πώς ο Κλάιβ και η Κλερ Χόουπ Άσιτι, που υποδύεται την Κι, δένουν μαζί;

Α.Κ.: Πρώτα από όλα ο Κλάιβ είναι ο τέλειος πρωταγωνιστής γενικά. Για αυτή την ταινία ήταν ο μοναδικός πιθανός πρωταγωνιστής. Ο χαρακτήρας είναι τόσο στατικός, παθητικός, με την έννοια ότι δεν αποσκοπεί σε τίποτα, απλώς τα πράγματα του τυχαίνουν. Έχει μια τάση να μετακινείται, είναι όμως και ακίνητος, συναισθηματικά αμετακίνητος. Τον σέρνουν σε καταστάσεις και μετά σταδιακά αρχίζει να εμπλέκεται. Αν δεν είχαμε λοιπόν κάποιον σαν τον Κλάιβ, όπου ακόμα και αν υπάρχει απάθεια βγάζει την ψυχή του, ο κεντρικός χαρακτήρας θα ήταν πολύ βαρετός και δε νομίζω πως το κοινό θα ταυτιζόταν μαζί του. Αυτό που συμβαίνει με τον Κλάιβ είναι πως κάνει πολλούς ανθρώπους να αντιληφθούν ότι είναι και οι ίδιοι αποστασιοποιημένοι, γιατί αυτό είναι από το οποίο υποφέρουμε στην κοινωνία μας - συναισθηματική και κοινωνική αδιαφορία. Παρόλο που είμαστε διαρκώς απαθείς, δεν σημαίνει ότι είμαστε νεκροί. Νομίζω αυτό είναι κάτι που το κοινό μπορεί να δει στον Κλάιβ. Του είμαι ευγνώμων, γιατί πιστεύω ότι ανασχημάτισε το σενάριο. Θεωρώ τον Κλάιβ τον πιο σημαντικό συνσεναριογράφο που είχα. Πραγματικά μας βοήθησε να καταλάβουμε το ταξίδι του χαρακτήρα του. Επίσης είναι προστατευτικός. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό στη σχέση του με την Κι, την οποία υποδύθηκε η Κλερ. Ήταν σημαντικό να υπάρχει η αίσθηση ότι δεν ήταν μια σχέση μεταξύ του επιρρεπούς ήρωα και της νεότερης κοπέλας, μια εν δυνάμει ερωτική ιστορία. Ήταν ξεκάθαρο πως ήταν περισσότερο μια σχέση πατέρα - κόρης και νομίζω ότι τα κατάφεραν τέλεια.

* Τα «Παδιά των Ανθρώπων» κυκλοφορούν σε dvd από την SONY