Η αυλαία της 57ης Berlinale έπεσε ουσιαστικά το παγωμένο βράδυ του Σαββάτου 17 Φεβρουαρίου με την απονομή του τελευταίου χρονικά αλλά πρώτου σε σημασία βραβείου. Η Κινέζικη παραγωγή «Ο Γάμος της Τούγια» (σε ελεύθερη μετάφραση) έκανε την μίνι έκπληξη – μίνι γιατί φέτος δεν υπήρχε φαβορί – και κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο. Οι ταινίες που μας άρεσαν πολλές, κυρίως ανεξάρτητες παραγωγές από το Πανόραμα, το Forum και το Γερμανόφωνο Κινηματογράφο, που δεν έχουν πάρει διανομή αλλά αρκετές από αυτές θα …ταξιδέψουν στην Αθήνα για την Berlinale in Athens 2007. Γυρίσαμε από το παγωμένο Βερολίνο με μια γερή ίωση που κλόνισε την πολυπληθή ελληνική αποστολή και σας μεταφέρουμε τα highlights της πιο avant garde κινηματογραφικής γιορτής παγκοσμίως.Του Απεσταλμένου μας Κώστα Χουβαρδά
Λαμπερές παρουσίες - λαμπερές απουσίες
Κλιντ Ίστγουντ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ματ Ντέιμον, Κείτ Μπλάνσετ, Νταϊαν Κρούγκερ, Αντόνιο Μπαντέρας, Τζένιφερ Λόπεζ, Κεν Γουτανάμπε, Σιένα Μίλερ, Στιβ Μπουσέμι, Τζούντι Ντεντς, Μπιλ Όγκαστ και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Μέχρι πριν λίγα χρόνια το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου ή αν προτιμάτε «Berlinale» αποτελούσε πόλο έλξης κυρίως για το ανεξάρτητο ύφος των ταινιών της, αγνοώντας σχεδόν επιδεικτικά τους μεγάλους χολιγουντιανούς star. Τα τελευταία χρόνια όμως αυτό άλλαξε άρδην με μεγάλα ονόματα από την κινηματογραφική Μέκκα να πατάνε το κόκκινο χαλί του Berlinale Pallas, χωρίς όμως το φεστιβάλ να χάσει την alternative ταυτότητα του, που το διαφοροποιεί από τα άλλα δύο μεγάλα φεστιβάλ (τις Κάνες και τη Βενετία). Το κόκκινο χαλί είχε στηθεί να υποδεχτεί τον «Καλό Γερμανό» Τζορτζ Κλούνι αλλά αυτός την …έκανε την τελευταία στιγμή, ευτυχώς όμως η συμπρωταγωνίστρια του Κέιτ Μπλάνσετ με την λαμπερή της τουαλέτα, έσωσε την παράσταση. Η σπουδαία ηθοποιός είχε την τιμητική της στη φετινή Berlinale αφού συμμετείχε με δύο ταινίες («The Good German» & «Notes of a Scandal»). Η πιο αισθητή απουσία πάντως ήταν αυτή της Αντζελίνα Τζολί που ερχόταν -δεν ερχόταν μέχρι την τελευταία στιγμή, και τελικά έλαμψε διά της απουσίας της από την πρεμιέρα του «Καθοδηγητή». Αναμφίβολα ιστορικής σημασίας η παρουσία του σπουδαιότερου ίσως εν ζωή καλλιτέχνη του κινηματογράφου, Κλιντ Ίστγουντ, η οποία σημάδεψε την 57η Berlinale. 
Η ταινία του «Γράμματα από το Ίβο Τζίμα» συμμετείχε στο επίσημο πρόγραμμα, εκτός συναγωνισμού και έκλεψε την παράσταση όπως και ο ίδιος στη συνέντευξη τύπου που έδωσε. «Μαθαίνω από κάθε ταινία που κάνω» δήλωσε με νεανικό ενθουσιασμό που δεν μαρτυρά σε τίποτα πως έχει πατήσει τα 77 του χρόνια. Όσο για τα βραβεία και τα Όσκαρ; «Τα Όσκαρ έχουν σημασία για μένα αλλά όχι για το έργο μου. Το έργο πρέπει να ξεπερνά τον καλλιτέχνη, αυτό έχει σημασία». Η ταινία «Bordertown» σηματοδότησε κάτι πραγματικά σημαντικό, αφού έφερε μαζί επί της οθόνης τους δύο μεγαλύτερους Λατίνους stars Αντόνιο Μπαντέρας και Τζένιφερ Λόπεζ. Έδωσαν κοινή συνέντευξη τύπου στην οποία παραβρέθηκα και κατάλαβα γιατί ο Μπαντέρας είναι τόσο αγαπητός. Μετά το τέλος της συνέντευξης, η λαμπερή συμπρωταγωνίστρια του αποχώρησε διακριτικά, ενώ εκείνος έκατσε για περισσότερη από μισή ώρα, απάντησε στις ερωτήσεις μας και υπέγραψε αυτόγραφα σε όλους όσους ζήτησαν με υπομονή και ευγένεια. 
Σε προσεχές τεύχος του «FUN» θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε όσα μου είπε ο Μπαντέρας αλλά και η Λόπεζ. Είχα συναντήσει από κοντά την Σάρον Στόουν πριν δύο χρόνια στο Φεστιβάλ των Κανών, όταν είχε βρεθεί για τα «Τσακισμένα Λουλούδια» του Τζιμ Τζάρμους και μου είχε κάνει εντύπωση πως παρά το γεγονός πως πλησίαζε τα 50, ο χρόνος δεν φαινόταν να την έχει επηρεάσει. Την ξαναείδα φέτος στην «Berlinale» όπου απέδειξε για άλλη μια φορά πως δεν είναι απλά μια ωραία ξανθιά αλλά η ηθοποιός με το υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης στο Χόλιγουντ. Η μεγάλη ντίβα έκλεψε την παράσταση με την παρουσία της στο κόκκινο χαλί αλλά και τις απαντήσεις της στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. 
Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, μετά τον Κλιντ Ίστγουντ αποτέλεσε ίσως τη σημαντικότερη παρουσία. Με την τεράστια εμπειρία του πλέον ο Ντε Νίρο στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, τον «Καθοδηγητή» και με πρωταγωνιστές τον ίδιο, τους βραβευμένους με Όσκαρ Ματ Ντέιμον και Αντζελίνα Τζολί και πλήθος άλλων εντυπωσιακών ονομάτων να κατακλύζουν το καστ, είναι βέβαιο πως βρίσκεται στο απόγειο της δημιουργικής του ωριμότητας. Ο Ντε Νίρο εμφανίστηκε ολίγον …βαριεστημένος στην συνέντευξη τύπου σε σημείο παρεξήγησης, αν και πιστεύω πως απλά έτσι είναι, αφού δεν είναι το στιλ του να λέει πολλά. Από την άλλη ο Ματ Ντέιμον ήταν χειμαρρώδης και αρκούντως γοητευτικός. Η ωραία Ελένη της Τροίας Νταϊάν Κρούγκερ έκλεψε τα βλέμματα στο κόκκινο χαλί του Berlinale Pallas δίπλα στον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη Μπιλ Όγκαστ και τους συμπρωταγωνιστές της Ντένις Χάισμπερτ (πολλοί τον γνωρίζουν από τη σειρά «24») και Τζόσεφ Φάινς, ο οποίος εμφανίστηκε με ξυρισμένο κεφάλι για τις ανάγκες της νέας του ταινίας. 300
Εικαστικό όργιο, προσβολή της ελληνικής ιστορίας και των αληθινών γεγονότων των Θερμοπυλών (αλήθεια όσοι το υποστηρίζουν ήταν αυτόπτες μάρτυρες;), αντιγραφή του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», θέαμα για Ζουλού (λόγω των κραυγών «Ουαουαουα» που φωνάζουν ο Λεωνίδας και οι συμπολεμιστές του, φασιστικό και μιλιταριστικό μανιφέστο, οπτικό τερατούργημα και οι χαρακτηρισμοί που άκουσα μετά την προβολή των «300», που συμμετείχαν εκτός συναγωνισμού στην Berlinale, δεν έχουν τελειωμό. Εγώ ένα έχω να πω. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που βρέθηκα μεταξύ των περίπου 300 (τι σύμπτωση αλλά τόση είναι η χωρητικότητα του Cinemaxx 9) που έχουν δει ήδη την ταινία και δεν χρειάζεται να περιμένουν την 9η Μαρτίου ή την 8η μιας και στην Ελλάδα θα ανοίξει σε παγκόσμια πρώτη. 
Όλα τα παραπάνω αρνητικά αναιρούνται αν διάβαζε κάποιος πιο προσεκτικά την παρακάτω δήλωση του Φρανκ Μίλερ, δημιουργού του κόμικ «300» στο οποίο βασίστηκε η ταινία: «Δεν πρέπει να τη δείτε σαν ταινία βασισμένη σε αληθινά περιστατικά γιατί δεν είναι. Πρόκειται για μια ταινία μυθοπλασίας με πολλά φανταστικά στοιχεία που προστέθηκαν για να γίνει πιο εντυπωσιακή. Άλλωστε κανείς δεν είπε ότι βασίζεται στην ιστορία του Βασιλιά Λεωνίδα της Σπάρτης. Βασίζεται στο κόμικ «300» το οποίο είναι εμπνευσμένο από την θυσία των Σπαρτιατών. Όσοι πάντως δεν λαμβάνετε σοβαρά υπόψη τις γνώμες των «ειδικών», σπεύσατε για να δείτε μια από τις πιο εντυπωσιακές ταινίες όλων των εποχών, με μάχες ανάλογες του «Άρχοντα». Berlinale in Athens 2007
Όσοι Αθηναίοι ακούνε Berlinale και Berlinale δεν βλέπουνε, δε χρειάζεται να ζηλεύουν όλους εμάς που καλύπτουμε το φεστιβάλ. Χωρίς το κρύο του Βερολίνου που τσακίζει, με ανοιξιάτικο καιρό και διάθεση, η Berlinale έρχεται στην Αθήνα από τις 19 ως τις 26 Απριλίου δίνοντας την ευκαιρία στους Αθηναίους να νιώσουν Βερολινέζοι χωρίς να χρειαστεί να ξεμυτίσουν από τα όρια της πόλης. Τέσσερις κεντρικές αίθουσες (Άστυ Δαναός 1 & 2, Μικρόκοσμος), σχεδόν 100 προβολές, παράλληλα events και λαμπεροί καλεσμένοι είναι αρκετά για να πάρετε μια γερή μυρωδιά της πιο avant garde και προχωρημένης κινηματογραφικής εκδήλωσης.
