Σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός. Δημιουργός εμπορικών επιτυχιών όπως το «School of Rock», ψαγμένων ρομάντσων όπως τα «Πριν/Μετά το Ξημέρωμα», τριπαρισμένων animation  όπως τα «Waking Life» και «A Scanner Darkly» και πολλών arthouse ταινιών ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ είναι ένας από τους πλέον παραγωγικούς σύγχρονους δημιουργούς. Η καινούρια του ταινία «Fast Food Nation» βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Έρικ Σλόσερ και πραγματεύεται δύο σκοτεινές πλευρές της Αμερικής. Τη βιομηχανία γρήγορου φαγητού και την εκμετάλλευση των παράνομων μεταναστών. Τον συνάντησα στις Κάνες, όπου η ταινία συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα και ήταν όσο σεμνός φαίνεται, ίσως ακόμη περισσότερο…

Συνέντευξη στον Κώστα Χουβαρδά


Κώστας Χουβαρδάς: Πότε αποφασίσατε να κάνετε ταινία το βιβλίο του Έρικ Σλόσερ;

Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ: Διάβασα το βιβλίο και είχα πολλές συζητήσεις με τον Έρικ. Στην αρχή ήθελα να το κάνω ντοκιμαντέρ αλλά ο Έρικ μου πρότεινε να γίνει ταινία μυθοπλασίας. Ήθελε να προεκτείνουμε το βιβλίο και να ψάξουμε πίσω από τους χαρακτήρες του. Νομίζω πως τελικά είχε δίκιο.

Κ.Χ.: Υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία με το ντοκιμαντέρ «Super size Me». Το έχετε δει;

Ρ.Λ.: Φυσικά. Είναι ένα πανέξυπνο φιλμ, που προσεγγίζει ένα τόσο σοβαρό θέμα με πολύ χιούμορ. Νομίζω πως ο Μόργκαν Σπάρλογκ επηρεάστηκε από το βιβλίο του Έρικ, η κεντρική σεναριακή ιδέα των δύο ταινιών είναι η ίδια.

Κ.Χ.: Είναι μόνο η Αμερική χώρα του fast food ή ζούμε σε έναν fast food κόσμο;

Ρ.Λ.: Ξεκινώντας από τον κόσμο του γρήγορου φαγητού, όπου στο βωμό του κέρδους θυσιάζονται τα πάντα μπορείς να προεκτείνεις τον προβληματισμό αυτόν σε κάθε μορφής βιομηχανία. Δυστυχώς ο υπόλοιπος κόσμος, ειδικά ο Δυτικός είναι προσαρμοσμένος σε μεγάλο βαθμό στο μοντέλο της Αμερικής, οπότε η ταινία αν και λέγεται «Fast Food Nation» θα μπορούσε άνετα να έχει ονομαστεί και «Fast Food World».

Κ.Χ.: Υπάρχουν fast food movies;

Ρ.Λ.: Το Χόλιγουντ παράγει δεκάδες. Τουλάχιστον δεν βλάπτουν την υγεία….

Κ.Χ.: Η πιο σκληρή σκηνή του έργου είναι αναμφίβολα εκείνη που εκτυλίσσεται σε ένα σφαγείο. Γιατί επιλέξατε να το δείξετε με τέτοια ωμότητα; Ήταν μια αλληγορία για την Αμερική;

Ρ.Λ.: Ο κόσμος πρέπει να ξέρει τι «τρώει» και πιστεύω πως ο ρεαλισμός βοηθάει σημαντικά σε αυτό. Δεν πρόκειται για αληθινό σφαγείο δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της ταινίας αλλά κάναμε μεγάλη έρευνα για να αποδώσουμε με ακρίβεια τι συμβαίνει. Ναι είναι αλληγορική ή αυτή η σκηνή, ήθελα να δείξω πως η Αμερική είναι ένα τεράστιο σφαγείο

Κ.Χ.: Πιστεύετε ότι μπορεί η ταινία να αφυπνίσει τους ανθρώπους μιας και τους δείχνετε κατάμουτρα τι τρώνε; 

Ρ.Λ.: Δεν αποκλείεται αν και όχι σε μεγάλο βαθμό. Θα είμαι ευχαριστημένος αν συμβεί κάτι ανάλογο με το βιβλίο, του οποίου η αληθινή επιτυχία, πέρα από το ότι έγινε best seller ήταν πως άλλαξε κάποιους που το διάβασαν. Όλοι λένε πως δεν έχουν χρόνο για να φτιάξουν υγιεινό φαγητό για αυτό και επιλέγουν την εύκολη λύση του φαστ φουντ. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Οι περισσότεροι Αμερικάνοι περνούν ατελείωτες ώρες μπροστά στην τηλεόραση, δεν πιστεύω πως δεν έχουν μισή ώρα για να ασχοληθούν με το φαγητό τους.

Κ.Χ.: Αρκεστήκατε στο υλικό του βιβλίου ή κάνατε έρευνα εκ νέου για να προσδιορίσετε τους χαρακτήρες σας;

Ρ.Λ.: Με τον Έρικ πήγαμε στο Κολοράντο και συναντήσαμε πολλούς ιδιοκτήτες ράντσων και εργάτες. Ήθελα να μπω στη ψυχολογία αυτών των ανθρώπων και στη συνέχεια να το μεταφέρω στους ηθοποιούς μου. Μου αρέσει να κάνω ταινίες μυθοπλασίας με ρεαλισμό ντοκιμαντέρ. Πιστεύω ότι είναι πιο δραματικό και μεστό.

Κ.Χ.: Τα τελευταία χρόνια γυρίζετε τουλάχιστον μία ή και δύο ταινίες της χρονιά. Δεν σας κουράζει αυτό;

Ρ.Λ.: Αντίθετα με ξεκουράζει! Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάθεται σπίτι και να χαλαρώνει ή να κάνει διακοπές. Μου αρέσει να βρίσκομαι συνέχεια σε γύρισμα. Νομίζω ότι αυτό είναι το φυσικό μου περιβάλλον.

Κ.Χ.: Η επόμενη σας ταινία θα είναι πάλι ανεξάρτητη ή σκοπεύετε να κάνετε κάτι περισσότερο εμπορικό; 

Ρ.Λ.: Αυτήν την περίοδο έχω τέσσερα projects που τρέχουν και είναι όλα σε πολύ καλό δρόμο. Τα δύο είναι δικά μου σενάρια και τα άλλα δύο συνεργατών που συζητάμε εδώ και χρόνια να τα κάνουμε ταινίες. δεν είμαι σίγουρος ποιο από αυτά θα προηγηθεί αλλά αισθάνομαι πως έχω πολλά πράγματα ακόμη να κάνω, ίσως περισσότερο από όλα θέλω να γυρίσω ένα ντοκιμαντέρ.